منو ببر به نا کجا

                     به اون دیار عاشقا

         به اون گلای قاصدک

                                           که جون میدن به آدما

        منو ببر به سوی دل

                                           دلی پر از مهرو صفا

به هر جا که کاشکی می شد

                                      اونجا بشه مال ماها

                                                               منو ببر به شادیا

به پیش اون قناریا

                                                               به پیش اون دلایی که

عاشق و مستن به خدا

                              منو ببر به اون بالا

                                                    اونجا که از شوق دعا

                                                                               رنگ خدا رو می بینم

                                                                                                   ساده و پاک بی ریا

شبی تنها تو را در غربت چشمان خود دیدم

نمی دانم چرا از دیدنت یکباره ترسیدم!

نگاهت رنگ خاکستر به چشمانم کمین بردی

که دردت را همان لحضه زچشمانم کمین بردی

که دردت را همان لحظه زچشمان تو فهمیدم

نگاهم گرچه بی پاسخ ،دلم سرشار هر پرسش

چرا من بر سر راهت به سان سبزه روییدم؟

دلم حیران و سر گردان،دو چشمانم هنوز گریان

اسیر این همه طوفان و وهم و شک و تردیدم

نگاهی که ندانستم،چه معصومانه پیوسته

بدون هیچ تردیدی به دنبالم کشانیدم !

و من تنها در ین حسرت ،همین بود اولین فرصت

که خورشید نگاهم را به چشمان تو بخشیدم

نمی دانم تو را تا کی،برای چه هزاران

غریبانه صدا کردم،تو را دیوانه نامیدم؟